Zbudowany przez rodzinę Tinti obok kościoła św. Urszuli, zlokalizowanego w pobliżu Torre dei Notai (Wieży Notariuszy) przy via Rospaglia (dziś via Ala Ponzone).
Sierociniec był niegdyś szpitalem dla osób cierpiących na różne choroby. W 1528 roku, na decyzję regentów miasta (wśród których był Zanetto Zaccaria), zgodnie z poradami primiceriusa katedry Pagano Ponzoniego i brata Bono Lizzariego, szpital został przekształcony w sierociniec dla dziewcząt. Szpital znajdował się blisko domu Zaccarii. Antonia Pescaroli nazwała go „hospitale miserabilium et incurabilium personarum Cremone S. Ursulae seu illorum de Tinctis” (Szpital dla biednych i nieuleczalnie chorych osób z Cremony przy św. Urszuli lub sierociniec Tinti). Przekazała na jego rzecz 100 lirów cesarskich.
Za decyzją notabli łatwo dostrzec interwencję Antoniego Marii Zaccarii, który był przyjacielem Ponzoniego i Lizzariego.
W tym miejscu doktor Antoni Maria musiał poświęcać się służbie sierotom, które były ofiarami prostytucji przez napadające oddziały wojskowe.
Dziś sierociniec już nie istnieje. W jego miejscu przy via Ala Ponzone znajduje się obecnie dom prywatny.